Köy Enstitüsünden Bir Fotoğraf
Siyah beyaz bir fotoğraf: on iki genç,
ellerinde kazma, kitap, bir de keman.
Arkada yarısı bitmiş bir okul,
önde çamur, çok çamur.
Babam soldan üçüncü,
gülüyor, kemanı ters tutmuş.
Sonra öğretmen oldu, keman çalmayı hiç öğrenmedi,
ama otuz yıl
bir köyün bütün çocuklarını akort etti.
Yorumlar · 20
İlk dizede yakaladınız, gerisi zaten kendiliğinden geldi.
Bazı dizelerde nefes yeri biraz daha belirgin olsa daha da akardı bence.
Eleştiriniz için teşekkürler, bir sonraki şiirde deneyeceğim.
Bu şiiri okumak bir hatıraya dokunmak gibi.
Sevdim, sevdim, sevdim. Başka ne diyeyim.
Biraz daha kısa olsa daha vurucu olurdu diye düşünüyorum, yine de çok güzel.
Haklısınız, o dizeyi bir daha düşüneceğim.
Bu şiiri bir arkadaşıma gönderdim, o da ağlamış.
Sona doğru ses birden değişiyor, çok etkileyici bir dönüş.
Akıcı, imgeli, derin. Daha ne olsun.
Dizeler arasında bırakılan boşluklar da konuşuyor.
Biraz melankolik bir günümde rastladım, iyi geldi ✨
İçimde bir kapı aralandı sanki, kapanmasın istiyorum.
Dikkatli okumanız beni mutlu etti 🙏
İnsan bazen bir şiirde kendi yüzünü görüyor, bu öyle bir şiir.
Dikkatli okumanız beni mutlu etti 🙏
Biraz daha kısa olsa daha vurucu olurdu diye düşünüyorum, yine de çok güzel.
Okuyunca bir an durdum, sonra derin bir nefes aldım.
Duyguyu bir sofraya oturtmuşsunuz, ne güzel.
Bazı şiirler okunmaz, yaşanır. Bu onlardan.