Bir dize bırak, bir sonraki devam etsin

Ortak bir şiir yazalım. Her mesaj yalnızca bir dize olsun ve bir önceki dizeden devam etsin. Kafiye şart değil, ama anlam akmaya devam etsin. Sonunda bakalım nereye varacağız.

İlk dize benden: Bir pencere açtım sabahın ortasına

İçeri bir tren sesi doldu, bir de tuz

Tuzun ardından gemiler geldi, isimsiz

Her birinde bir anne, kıyıya bakan

Elinde yarım kalmış bir mektup, yarım kalmış bir dua

Ve sıcak bir ekmek, kimse acıkmasın diye

Ama gece çabuk geldi, ekmek soğudu

Soğuyan her şey biraz daha sessizleşti

Sessizliğin içinde bir radyo cızırdadı uzaktan

Bir şarkı değil, bir isim söyledi yalnızca

O isim bizim hepimizin ismiydi aslında

Kimse duymadı ama herkes döndü baktı

Bakışların ucunda bir kuş kanatlandı

Kanadına bir sabahın ağırlığını taktı

Dağlar dedi ki ağır gelirse bırak bize