Kütüphaneden selamlar! Her ay olduğu gibi soruyorum: Komodininizde, çantanızda, kulaklığınızda hangi kitap var? Kısaca neden sevdiğinizi ya da sevmediğinizi de yazın, birbirimize öneri olsun.
Ben bu ay Sait Faik'in öykülerine geri döndüm. Her okuduğumda Burgaz'ın balıkçıları biraz daha yakınıma geliyor. O sade cümlelerin içindeki sevgi bana iyi geliyor.
Tez nedeniyle Tanpınar'ın Huzur'unu yeniden okuyorum, üçüncü kez. Her seferinde İstanbul'un ve musikinin başka bir katmanını fark ediyorum. Ağır bir kitap ama acele etmeden okununca insanı içine alıyor.
Trende Sabahattin Ali'nin Kürk Mantolu Madonna'sını bitirdim. Herkes okumuş, ben geç kaldım. Raif Efendi'nin sessizliği beni çok yaraladı.
Selin Aydemir yazdı: Trende **Sabahattin Ali**'nin *Kürk Mantolu Madonna*'sını bitirdim. Herkes okumuş, ben geç kaldım. Raif Efendi'nin sessizliği beni çok yaraladı.
Selin, geç kalınmış kitap yoktur, doğru zamanda okunmuş kitap vardır 🙂
Dükkâna Yaşar Kemal'in İnce Memed'inin eski bir baskısı geldi, satmaya kıyamadım, okuyorum. Çukurova'nın sıcağı sayfalardan taşıyor. Doğa tasvirleri bazen uzun gelebilir ama o uzunluk bir nefes gibi.
Ben Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'ına başladım. İtiraf edeyim, ilk yüz sayfada iki kez bıraktım. Ama sonra bir yerden sonra Selim'in sesi kafamın içinde konuşmaya başladı. Bitirmeye kararlıyım.
Kaan Rüzgâr yazdı: Ben **Oğuz Atay**'ın *Tutunamayanlar*'ına başladım. İtiraf edeyim, ilk yüz sayfada iki kez bıraktım. Ama sonra bir yerden sonra Selim'in sesi kafamın içinde konuşmaya başladı. Bitirmeye kararlıyım.
Kaan, Tutunamayanlar'ı bırakıp dönmek neredeyse bir gelenek. Biçim oyunları yorucu gelebilir ama o oyunların altında çok derin bir yalnızlık var. Sabret, değer.
Sevgi Soysal'ın Tante Rosa'sını okudum. Ne kadar cesur, ne kadar komik ve ne kadar acı bir kitap. Bir kadının hayatı bu kadar kısa bölümlerle bu kadar iyi anlatılabilir mi diye şaşırdım.
Ben Tomris Uyar'ın öykülerini okuyorum. Cümleleri çok ince işlenmiş, sanki bir dantel. Gündelik bir anın içinden koca bir hayatı çıkarmayı biliyor.
Ben tarihçi olarak kendimi tutamadım, Kemal Tahir'in Devlet Ana'sını okuyorum. Tarih açısından tartışılacak çok yeri var ama roman olarak bir dönemin havasını iyi kuruyor. Herkese tavsiye etmem, sabır ister.
Orhan Kemal'in Bereketli Topraklar Üzerinde'si. İşçilerin hikâyesi, yalın ve sert. Okurken babamın gençliğini düşündüm.
Şiir tarafından katılayım: Cahit Sıtkı Tarancı'nın bütün şiirlerini okuyorum. Ölçünün içinde bu kadar doğal konuşabilmek bana hep imkânsız gibi geliyor.
Gece nöbetlerinde Füruğ Ferruhzad'ın şiirlerini okuyorum, çeviriden tabii. Bir kadının sesiyle bu kadar dürüst yazılabilir mi diye düşünüyorum her seferinde.
Gazeteci refleksiyle Aziz Nesin'in öykülerine döndüm. Bugünü bu kadar iyi anlatan eski bir yazar bulmak biraz ürkütücü. Gülerken düşünmek zorunda kalıyorsunuz.
Ben ilk defa Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nü okudum. Zeynep Hanım Huzur'u anlatınca merak ettim ama bu çok daha eğlenceli çıktı! Hayri İrdal'a hem kızdım hem güldüm.