Kasımda İncir Sarmak

Komşumuz Hayri Amca her kasım incir ağacını sarar, eski bir battaniyeyle, iki kat çuvalla, bir de annesinden kalan mavi çiçekli bir çarşafla. Soruyorum, "Bu iklimde incir yaşar mı?" "Yaşamaz," diyor, düğümü dişleriyle sıkarken. Bütün kış pencereden bakıyorum: bahçenin köşesinde sarılı, eğreti, inatçı bir şey, kar yağdıkça biraz daha bir insana benziyor. Martta açıyor bağları. Dallar kurumuş, gövde kararmış. Dibinde ama, toprağın hemen üstünde iki yaprak, bir kulak kadar. "Gördün mü," demiyor Hayri Amca. Çarşafı katlıyor yalnızca, gelecek kasıma.