Yarı Çıkık Mendil

Saat dörtte gelir, paltosunu çıkarmaz. Kırk beş dakika boyunca bir düğmeyle konuşuruz aslında: açılıp açılmayacağıyla. Masada bir kutu mendil durur, hiç dokunmadığı. Kutudan bir mendil hep yarı çıkık bekler, dilin ucunda bir söz gibi. "Bugün iyiyim," der, ve bunu kapıya bakarak söyler. Ben not almam; camın buğusuna bakarım, içerisi ile dışarısı nerede karışıyor diye. Giderken bir şey unutur her seferinde: bir eldiven, bir şemsiye, bir cümle. Haftaya almaya gelir. İyileşmek belki budur, diye düşünürüm: geri dönebilmek için bir yerde bir şey bırakmak.