Kestaneci

Köşe başında bir mangal Kasım ona bir dükkândır Kestaneci eldivensiz Kabukları tek tek yarar Gelen el ısınıp gider Kimi alır, kimi almaz Duman göğe bir harf yazar Pencereler ezber eder Köyünde kestane boldu Kimse para vermezdi ki Şimdi her birini sayar Avucunda bir dağ eksik Akşam olur, kömür söner Kesekâğıdı katlanır Bir tane cebinde kalır Kızının avucu için